Kenapa ADUN Pembangkang Pahang Tidak Wajar Menuntut Peruntukan Sama Rata?

Isu peruntukan kepada ADUN pembangkang sering diangkat sebagai soal “ketidakadilan”. Tapi realitinya, ia bukan sekadar isu rasa simpati ia isu struktur kuasa dan tanggungjawab pentadbiran.

Peruntukan negeri bukan wang milik peribadi wakil rakyat, dan bukan juga “hak automatik” berdasarkan kerusi semata-mata. Ia adalah dana kerajaan yang diurus berdasarkan dasar, keutamaan, dan mekanisme pelaksanaan pentadbiran negeri.

Di Pahang, kerajaan negeri menyediakan peruntukan bantuan kepada ADUN bagi tujuan kebajikan rakyat termasuk bantuan semasa tekanan kos sara hidup, dengan jumlah yang dilaporkan sekitar RM15,000 seminggu untuk tujuan tertentu.

Namun satu hakikat penting yang sering diabaikan ADUN kerajaan dan ADUN pembangkang bukan berada dalam fungsi yang sama.

ADUN kerajaan adalah sebahagian daripada jentera pentadbiran. Mereka terlibat secara langsung dalam pelaksanaan dasar, penyelarasan program, dan agihan bantuan melalui sistem rasmi kerajaan.

Sebaliknya, ADUN pembangkang tidak terlibat dalam struktur eksekutif. Mereka berperanan sebagai semak dan imbang, mengkritik, memantau dan menilai dasar kerajaan bukan melaksanakan program kerajaan secara langsung.

Justeru, pemberian peruntukan besar tanpa kawalan kepada pihak yang tidak terlibat dalam pelaksanaan dasar boleh menimbulkan isu ketidakselarasan, pertindihan program dan risiko penyalahgunaan mekanisme agihan.

Untuk rekod, kerajaan negeri Pahang bukan menafikan peranan pembangkang sepenuhnya. Sebelum ini, peruntukan kepada ADUN pembangkang pernah dinaikkan daripada sekitar RM30,000 kepada RM60,000, termasuk bantuan khas seperti peruntukan Aidilfitri.

Ini menunjukkan bahawa wujud ruang, tetapi ia diberikan secara terkawal dan bersyarat bukan secara sama rata tanpa struktur.

Dalam keadaan ekonomi mencabar, kerajaan perlu memastikan setiap sen peruntukan sampai melalui saluran yang jelas, cepat dan berkesan. Bukan sekadar “sama rata di atas kertas”, tetapi berfungsi di lapangan.

Naratif “keadilan sama rata” yang sering dibawa pembangkang kedengaran ideal, tetapi dalam realiti pentadbiran, ia boleh mengganggu kecekapan sistem agihan dan membuka ruang kepada politik populis.

Kesimpulannya, isu ini bukan soal diskriminasi. Ia soal fungsi. ADUN kerajaan melaksanakan. ADUN pembangkang mengawasi. Dan peranan yang berbeza itu wajar datang dengan mekanisme peruntukan yang berbeza juga.