Andansura Cuba Wujud Persepsi Jahat Terhadap Pentadbiran Pahang

Kenyataan Timbalan Pesuruhjaya PAS Pahang, YB Andansura Rabu, yang mendakwa kononnya rakyat tidak merasai hasil pentadbiran Kerajaan Negeri Pahang di bawah pimpinan YAB Dato’ Sri Diraja Wan Rosdy Wan Ismail, kedengaran lantang di pentas ceramah, tetapi longgar apabila ditimbang dengan fakta dan rekod sebenar.

Lebih menarik, dakwaan ini datang daripada PAS, sebuah parti yang mentadbir beberapa buah negeri dan sepatutnya paling faham beza antara retorik pentas dan tanggungjawab pentadbiran. 

PAS Pahang lebih gemar menunjuk jari ke Pahang, sambil mengelak daripada bercermin kepada prestasi negeri-negeri yang mereka tadbir sendiri.

Selepas hampir lapan tahun pentadbiran Wan Rosdy, menafikan keseluruhan hasil kerja kerajaan negeri hanya dengan satu ayat klise bukan sahaja tidak bertanggungjawab, malah mendedahkan kemiskinan hujah pembangkang. Ini bukan perbahasan dasar, ini sekadar permainan persepsi murahan.

Di Pahang, kerajaan negeri bekerja dengan pelaksanaan. Jalan negeri dan luar bandar diselenggara, projek mitigasi banjir dilaksana, isu bekalan air ditangani secara berperingkat dengan pelan jelas. Bantuan kebajikan disalur, pendidikan anak negeri dibantu, usahawan kecil diperkasa, peluang pekerjaan diwujudkan melalui pelaburan dan pembangunan industri.
Bandingkan pula dengan negeri-negeri tadbiran PAS. Di sana, rakyat sering bertanya soalan asas:

a) di mana lonjakan pelaburan?
b) di mana peluang pekerjaan berkualiti untuk anak tempatan?
c) di mana pembangunan ekonomi yang benar-benar membuka masa depan, bukan sekadar menutup keperluan hari ini?

PAS gemar bercakap soal “keadilan” dan “kebajikan”, tetapi realitinya, kebajikan tanpa ekonomi yang berkembang hanyalah bantuan jangka pendek. Rakyat tidak boleh hidup dengan slogan, mereka perlukan pekerjaan, gaji, peluang dan keyakinan masa depan. Inilah jurang terbesar antara apa yang PAS ucapkan dan apa yang mereka mampu laksanakan.

Dalam soal pendidikan, Pahang tidak beretorik tentang agama semata-mata. Biasiswa, bantuan pendidikan, sokongan kepada KAFA, tahfiz dan sekolah agama disertakan dengan peruntukan sebenar dan insentif kepada guru. Di negeri-negeri PAS pula, isu kebajikan guru, kemudahan sekolah dan peluang lanjutan sering berlarutan tanpa penyelesaian menyeluruh tetapi tetap dibungkus dengan ceramah yang panjang.

Dari sudut belia, Pahang menyediakan program, kemudahan dan ruang sosial. PAS pula sering melihat belia sebagai “jemaah ceramah”, bukan aset ekonomi dan kepimpinan masa depan. Hasilnya, ramai anak muda di negeri-negeri tadbiran PAS terus berhijrah mencari pekerjaan, sementara pentas ceramah terus penuh dengan retorik yang sama berulang-ulang.

Maka persoalan sebenar yang wajar ditujukan kepada YB Andansura Rabu bukanlah tentang Pahang semata-mata, tetapi, apakah model pembangunan PAS yang boleh dibanggakan? apakah kejayaan ekonomi besar yang boleh dijadikan penanda aras? dan mengapa negeri-negeri PAS masih bergelut dengan isu yang sama saban tahun?

Belanjawan Pahang 2026 dengan jelas meletakkan rakyat di hadapan daripada kebajikan, pendidikan, bantuan isi rumah, infrastruktur asas hinggalah pembangunan belia dan ekonomi. Ini adalah pentadbiran berasaskan kerja, bukan ceramah.

Dalam politik, PAS mungkin menang sorakan di pentas. Tetapi dalam kehidupan sebenar, rakyat menilai melalui jalan yang mereka lalui, pekerjaan yang mereka peroleh, bantuan yang mereka terima, dan masa depan anak-anak mereka.

Dan apabila perbandingan dibuat secara jujur, jelas siapa yang mentadbir dan siapa yang sekadar pandai bercakap.